W ciszy i skupieniu...
Pochowano Beksińskiego
SANOK. Bardzo skromnie, ale uroczyście pożegnano wczoraj Zdzisława Beksińskiego. W ostatniej drodze artyście towarzyszyły setki sanoczan. Trumna z ciałem spoczęła obok żony i syna w rodzinnym grobowcu na cmentarzu centralnym.

Dwie godziny przed uroczystościami żałobnymi z Beksińskim żegnali się mieszkańcy jego rodzinnego miasta. Przez cały czas przy zmarłym wartę pełnili podopieczni i władze Towarzystwa im. Świętego Brata Alberta.

- Na trumnie napisane jest "Zdzisław Beksiński artysta malarz", a ja bym jeszcze dodał: "pamiętający o biednych i bezdomnych z ruchu świętego Brata Alberta" - mówił podczas uroczystości pogrzebowych Emil Jurkiewicz, członek zarządu Towarzystwa im. Świętego Brata Alberta. - Kiedy piętnaście lat temu otwierałem jego drzwi, nie przypuszczałem, że tak ciepło zostanę przyjęty. Słuchał mnie z wielkim zainteresowaniem i zrozumieniem. Później podczas organizowanych przez nas aukcji zawsze przekazywał swoje dzieła, które przyciągały naszych darczyńców.

Starosta sanocki Bogdan Struś porównał Beksińskiego do innego nieżyjącego już artysty. - "Dziwny jest ten świat" - śpiewał Czesław Niemen. Dziwny jest ten świat - zdają się wołać obrazy Beksińskiego. Drogi życiowe tych artystów były bardzo podobne: wielkie przesłanie ich twórczości, niezrozumienie współczesnych im, by później na stałe wpisać się w annały kultury polskiej - zauważył.

Burmistrz Wojciech Blecharczyk podkreślił silny związek artysty z rodzinnym miastem. - Każdy ma swoje miejsce, ulubione gdzieś miejsce, taką ojczyznę. Dla żegnanego dzisiaj pana Zdzisława takim miejscem, ojczyzną jest nasze miasto. To właśnie temu miastu oddał wszystko, co stworzył - powiedział burmistrz Sanoka.

Wieloletni przyjaciel Beksińskiego, Wiesław Banach, dyrektor Muzeum Historycznego w Sanoku, zapowiedział natomiast walkę o dobre imię artysty. - Wiele osób się teraz o ciebie modli, bo ty sam miałeś z tym problem. My teraz musimy udźwignąć ciężar tego, co nam przekazałeś. Musimy udźwignąć to, żeby twoje dobre imię, które tak ucierpiało przez media w ostatnim czasie, zostało z tego wszystkiego oczyszczone - mówił.

Zdzisław Beksiński za szczególne zasługi dla kultury i sztuki pośmiertnie otrzymał od Prezydenta RP Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski. Odznaczenie wraz z uzasadnieniem przekazał Ryszard Pacławski, prezes warszawskiego koła Towarzystwa Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. Uroczystościom pogrzebowym przewodniczył proboszcz parafii franciszkańskiej o. Stanisław Glista. Dwie godziny po pogrzebie w intencji artysty i jego rodziny odprawiono mszę świętą.

GRZEGORZ BOŃCZAK   "Super Nowości" 09.03.2005r.

Pożegnanie artysty
 Setki osób przyszły we wtorek na sanocki cmentarz, by pożegnać tragicznie zmarłego malarza. Dla wielu był to pogrzeb sąsiada, dawnego współpracownika. Inni przyszli, chcąc w ten sposób oddać ostatni hołd wielkiemu artyście i dobremu człowiekowi.

Trumna z ciałem Zdzisława Beksińskiego przez dwie godziny była wystawiona w cmentarnej kaplicy. Honorową wartę pełnili przy niej bezdomni, podopieczni Towarzystwa Pomocy im. św. Brata Alberta. Beksiński od wielu lat wspomagał Towarzystwo, przekazując swoje obrazy na aukcje "Bliźniemu swemu".

- Dzięki, panie Zdzisławie, za miłość do nas, do Sanoka. Dzięki za pamięć i za dary. Spoczywaj w pokoju w miejscu, które sam świadomie wybrałeś - powiedział burmistrz Sanoka Wojciech Blecharczyk w oficjalnym pożegnaniu.

Beksiński spoczął obok żony i syna w rodzinnym grobowcu, na którym oprócz nazwiska Beksińskich nie ma ani imion pochowanych tam osób, ani dat ich urodzin i śmierci.

Anna Gorczyca 8.03.2005r. /tekst pochodzi z portalu Gazeta.pl/

Beksiński wrócił do Sanoka

SANOK. Ciało zamordowanego Zdzisława Beksińskiego spoczęło wczoraj na w rodzinnym grobowcu, pomiędzy żoną a synem. Do trumny włożono mu modlitewnik i różaniec. Taka była wola jego małżonki Zofii wyrażona przed jej śmiercią.
Od rana przy trumnie z ciałem artysty czuwali bezdomni ze schroniska Św. Brata Alberta. To właśnie na aukcje charytatywne dla nich Beksiński przekazywał swoje dzieła. Na cmentarz odprowadził artystę ojciec Stanisław Glista, gwardian z klasztoru O.O. Franciszkanów.
Ostatnią wartę przy trumnie objęła, mimo choroby, Wanda Wojtuszewska, prezes sanockiego koła Towarzystwa Pomocy Św. Brata Alberta i Emil Jurkiewicz, prezes Fundacji "Bliźniemu swemu".
Przyjaciel artysty Wiesław Banach, dyrektor Muzeum Historycznego, skierował do zmarłego bardzo osobiste słowa. - Wiem, że chciałbyś, abym dzisiaj milczał, bo w tej sytuacji patos jest zbędny. Byłeś człowiekiem, który do swojego wnętrza nie dopuszczał nikogo. Odsłaniałeś je w swoich obrazach. Nasze niedokończone rozmowy dokończymy na tamtym świecie. Wielu ludzi w Sanoku cierpi z powodu Twojej śmierci Wiele osób się za Ciebie modli, bo z tym miałeś kłopoty.
W imieniu Prezydenta RP akt nadania Zdzisławowi Beksińskiemu Krzyża Komandorskiego Odrodzenia Polski odczytał Ryszard Pacławski. Odznaczenie przez całą ceremonię pogrzebową spoczywało przed trumną.
- Kiedy 16 lat temu zapukałem do drzwi Zdzisława Beksińskiego, nie sądziłem, że tak serdecznie zostanę przyjęty - powiedział Jurkiewicz. - W jego osobie straciliśmy człowieka służby albertyńskiej, człowieka dobrego jak chleb.
W imieniu mieszkańców artystę pożegnali starosta Bogdan Struś i burmistrz Wojciech Blecharczyk. - Żegnamy dziś ostatniego z rodu Beksińskich, rodu, który być może w całej historii, zrobił dla Sanoka najwięcej - powiedział starosta.
- Dobre czyny pójdą za Nim przed tron Boga - tymi słowami pożegnał artystę ojciec Stanisław Glista.

Dorota Mękarska "GC Nowiny" 9.03.2005r.

zdjęcia: Krzysztof Łokaj

    Z ogromnym bólem przyjęliśmy wiadomość o tragicznej śmierci Zdzisława Beksińskiego - jednego z najwybitniejszych polskich artystów, Wielkiego Przyjaciela, ofiarodawcy służącego od wielu lat swoim sercem , talentem, artyzmem Fundacji "Bliźniemu swemu" działającej na rzecz Towarzystwa Pomocy im. św. Brata Alberta. Pozostanie na zawsze w naszych sercach i pamięci jako człowiek pełen ciepła , ogromnej wrażliwości i dobroci.

Henryk Rozen - Przewodniczący Rady Fundacji

Emil Jurkiewicz - Prezes Fundacji, Zarząd Główny TPBA

    Z bólem i ogromnym poczuciem niepowetowanej straty przyjęliśmy wiadomość o śmierci Jana Nowaka - Jeziorańskiego, Wielkiego Przyjaciela Towarzystwa Pomocy im. Św. Brata Alberta, człowieka, który swym wielkim autorytetem wspierał nas jako Członek Rady Fundacji naszego Towarzystwa.
   Bohater wojny, Powstania Warszawskiego, niestrudzony bojownik w walce o wolną i demokratyczną Polskę, jedna z najciekawszych osobowości najnowszej historii - był dla nas wzorem odwagi, mądrości, niezłomnej postawy moralnej i wsparciem dla naszych pragnień, czynów i motywacji w niesieniu pomocy ludziom ubogim, upośledzonym i pokrzywdzonym przez los.

   Jego odejście pogrąża nas w smutku, żalu i zadumie, zatopionych w modlitwie za Jego duszę.
   Rodzinie Zmarłego i Przyjaciołom składamy żarliwe kondolencje.

Henryk Rozen - Przewodniczący Rady Fundacji

Emil Jurkiewicz - Prezes Fundacji

Roussos śpiewał i gotował * W ratuszu: - Niech prezydent zejdzie na dół! * Na scenie: - Zgaście to światło! * W hotelu: - Demis chce wołowinę!

Demis Roussos urodził się w 1946 roku. W okresie 1968-1970 wraz zespołem Aphrodite's Child wykonywał repertuar składający się z nastrojowych piosenek (na klawiszach grał Vangelis). Później rozpoczął karierę solową. Jego repertuar łatwo wpada w ucho, wyraźnie dominują w nim wpływy muzyki greckiej. Najbardziej znane płyty to: “Fire and Ice”, “Forever and Ever”, “My Only Fascination”, “Souvenirs”, “Demis Roussos”, “Man of the World”, “Ballads”, “Greater Love”. W 1979 roku wystąpił w Sopocie Demis Roussos w Sopocie.

Demis Roussos pośpiechu założył płaszcz. - Nie będę śpiewał! Albo skrócicie występ Orfeusza, albo wracam do Grecji! - wykrzykiwał. Na szczęście wszystko dobrze się skończyło… Kazał sobie przynieść krzesło i usiadł pod sceną. Emocje opadły, gwiazdor uspokoił się. Nawet spodobał mu się występ Orfeusza. - Teraz nam nie ucieknie. Przynieśliśmy mu głęboki fotel, z którego trudno wstać - podśmiechiwał się Emil Jurkiewicz, prezes Fundacji "Bliźniemu Swemu” na rzecz Towarzystwa Pomocy im. Św. Brata Alberta, organizator koncertu (...).

Spotkanie na parterze: Roussos przyleciał do Rzeszowa samolotem w sobotę wieczorem. Na powitanie dostał bukiet z białych róż. Po mieście podróżował w czarnym, dużym vanie. Kolumnę samochodów eskortowała rzeszowska policja. Był gościem u prezydenta Tadeusza Ferenca. Gdy dowiedział się, że gabinet prezydenta Rzeszowa mieści się na piętrze, odwrócił się na pięcie i powiedział, że nie zrobi ani jednego kroku więcej. Będzie czekał na gospodarza ratusza na parterze. - Ma problemy z tuszą i stawem biodrowym. Z trudnością chodzi po schodach - tłumaczył go człowiek z jego ekipy. Urzędnicy szybko przygotowali pokój, w którym Roussos spokojnie mógł porozmawiać z prezydentem Ferencem. -Dyskusja była bardzo rzeczowa. Roussos wyraził chęć uczestniczenia w podpisaniu umowy o współpracy pomiędzy Rzeszowem a jednym z greckich miast - mówi Jurkiewicz.

W hali na Podpromiu pojawił się kilka godzin przed koncertem. Chciał zobaczyć, czy wszystko idzie zgodnie z planem. - Jest profesjonalistą z krwi i kości. Sprawdził cały sprzęt, mikrofony, ścieżkę dźwiękową i instrumenty. Czuje się w jego poczynaniach zawodowstwo - mówią pracownicy hali. 

 Trochę schudł?

Na Podpromiu na artystę czekało ponad 3,5 tysiąca ludzi. - Widziałam go! Widziałam, jak przyglądał się scenie - ekscytowała się Anna Kazimierczak z Rzeszowa, która słucha muzyki Roussosa od przeszło 20 lat. Na scenie zgasły światła. Z głośników płynęła spokojna muzyka. Zrobiło się nastrojowo i jakby cieplej. - To duch Św. Alberta - zapewniał Jurkiewicz. Wtem rozległ się jego głos. Gdzie on jest? W mrocznej poświacie niewiele było widać. Gdy zapaliły się światła, publiczność oszalała, a Roussos podniósł ręce w geście triumfu. - Nic się nie zmienił. Jest taki jak 20 lat temu. No, może trochę schudł - mówił jeden z fanów.

Nie umiem po polacki

Demis zaśpiewał 7 utworów. Raz bisował. Trochę też kaprysił. Szczególnie dali mu się we znaki oświetleniowcy. Kilkakrotnie prosił ich o zgaszenie reflektora, który raził go w oczy. Nawet zaśpiewał: "Zgaście te światła”, ale musiało upłynąć kilka dobrych minut, zanim oświetleniowcy zrozumieli, o co mu chodzi. - Czy rozumiecie po angielsku, bo ja nie umiem po polacki - zapytał, czym wywołał salwę śmiechu publiczności. - Piękny dzisiaj wieczór, który wypełnimy pięknymi piosenkami. Ten wieczór dedykuję wszystkim dzieciom. Dzisiaj śpiewam specjalnie dla nich - wołał. Pod koniec zszedł ze sceny i śpiewał w tłumie. Przywitał się z niepełnosprawnymi dziećmi. - Widać, że oddaje tu swoje serce - usłyszeliśmy od pani Marty, która od ponad 15 lat słucha piosenek Roussosa. Koncert trwał niecałe 45 minut. Po zejściu ze sceny Roussos był bardzo zmęczony. Udzielił krótkiego wywiadu i pojechał do Dworku Ostoya w Jasionce k. Rzeszowa.

Sam wie, co dla niego dobre

- Demis chce wołowinę, będzie gotował! - pracownicy Ostoyi nerwowo biegali po dworku. Specjalni wysłannicy pojechali do Rzeszowa po składniki do potrawy, którą miał przyrządzać grecki gość. Gdy zakupiono wołowinę, Roussos wziął się do gotowania. W kuchni zachowywał się jak profesjonalista. - Nie lubi, gdy ktoś coś mu narzuca. Sam najlepiej wie, co jest dla niego dobre, a co nie. Jest w starszym wieku i ma swoje przyzwyczajenia - mówi człowiek z otoczenia Roussosa. Gwiazdor zamieszkał w apartamencie z dwoma sypialniami, pokojem dziennym i pokojem kąpielowym. Nie miał większych wymagań. - Bał się porannego słońca. W apartamencie nie było żaluzji, tylko zasłony. Pracownicy hotelu zakleili więc okna czarną folią - opowiada Jurkiewicz.

Nie odwiedził Łańcuta

W dzień po koncercie, Roussos miał pojawić się na zamku w Łańcucie, ale… wystraszył się pogody. W poniedziałek od rana w stolicy Podkarpacia było zimno i padał deszcz. Gwiazdor spał więc do godz. 10, zjadł śniadanie i wyleciał do Warszawy. - Przed wylotem powiedział, żebym przekazał wszystkim jego fanom i mieszkańcom Podkarpacia szczere podziękowania. Był szczęśliwy. Po cichu przyznał, że czuł bliskość ducha Św. Alberta. Odpowiedziałem, że też to czuję - mówi Jurkiewicz.

Na co pieniądze z koncertu

Dochód z koncertu wspomoże podopiecznych Towarzystwa św. Brata Alberta oraz dzieci z ochronki w Stalowej Woli.

GC NOWINY - GRZEGORZ SZYMAŃSKI 21. Października 2004 

 FOTO: 1-3 Firma Fotograficzna"FOTOS"w Łańcucie; 4-5 pryw.P.Rak

W dniach 8 – 9 lipca 2004 roku na zaproszenie naszej Fundacji gościł w Rzeszowie Rafał Olbiński, światowej sławy malarz, grafik i scenarzysta mieszkający i tworzący w Stanach Zjednoczonych. Miłośnicy twórczości Rafała mieli okazję spotkać się z nim w Restauracji "Hubertus" w Rzeszowie. Na spotkanie z artystą zaprosiła nas Grupa Farmaceutyczna "SANOFI-SYNTHELABO". W drugim dniu wizyty Rafał Olbiński odwiedził podopiecznych Towarzystwa Pomocy im. św. Brata Alberta w schroniskach w Przemyślu, Jarosławiu i Łańcucie. Trzykrotnie prace Rafała były licytowane na naszych aukcjach.

Artysta miał sposobność przekonać się na co wydawane są pieniądze otrzymane ze sprzedaży prac.

Spłacam dług
Olbiński: Wspaniali ludzie z noclegownii